Alelade bir kolu kesilerek 
   Boğulabilirdi bir nehir,
      Geceler soğukken
Ne güzeldir bir su yatağının durgunluğu,
   Ardından okşamak kayaları yıldızlı bir yardan süzülürken
      Geceler, soğukken

Ezelden bilinir
   Tüm bunların bilinmezliği
Soğuk gecelerin 
   Ve bozuk bakireliği sulak bahçelerin
      Nahoş adında hep bilinir, dokunulmuş ezelin

Uyumanın tek bir adı vardı
   Uyumamanın çok
      Yaşamanın adı çok
         İnfazınsa adı, yok
Canhıraşlığı canhıraşça sökmenin adının şefkat olduğu
   Bilinir oldu şimdi;
      Beni bana bırakmayanın adının
         Fanilik olduğu, insan,
Ölmeden kendini öldürebilen tek hayvan olduğundan
   Çokça kez bilinir kılındı yaşamca
      Her ne ise, kendi infazını, adsız kılan!

Karanlığın adı
   Sağır bir adam
      Ne seslendiyse o
Kör bir kadın ne görüyorsa
   Aydınlıktır adı
       -Karanlıkta-

Onca şiire rağmen
   Halen okunaksız ömrüm
      Oysaki benim de bir “Ad”ım,
         Bu ömrü tekeline alan bir adım var
Sızı yaraya ne kadar aitse
   Öyle bir ad var gözlerimde
      Sözlerimin adı ne kadar sesim ise
         “Ad”ımdır bana seslenilen 
Lakin ne kutludur ki
   Gördüklerimi gözlerimden
      Ve sesimi sözlerimden,
          Ayıran infazın, bir adı
                      -Yok-

Ağına takıldım boğduğum balıkların
   Bağrıma bastım tuzağımı, alelacele
      Bu kalp değil miydi, denizkızlarına, 
         İnanmakla kalmayıp sevdalanan
Bu kalp değil miydi
   Kan hakkına güvenerek cesaret veren,
      İnfazın keskin parlaklığına

Koyuluğun günüdür bugün
   Gerdanına yılanlar üşüşen,
       Doyumsuz bir koyuluğun
“Ad”ım değil midir?
   Bağrımda adı konan infaz çiçeğine
      Toprağıyla yuva olan
İnfaz çiçeği ki;
Kalbimi 
   Kırmızı
       Kırmızı
           Kırmızı
               -Solduran-