Uçsuz bucaksız masmavi okyanusların hakimi, gökyüzü ve yeraltının diğer kardeşiyim. Öfkemi duymayan tek bir varlık dahi yoktur. Dağlar öfkemden tir tir titrerken, okyanuslarımla yıkıp dağıtırım şehirleri. Kimse benden kudretli, kimse benden daha yüce olamaz bu kainatta. Gökyüzü bile şimşeklerini geri çeker maviliğimi dalgalandırdığımda. Ben denizlerin, okyanusların yüce tanrısı Poseidon’um. Kimse karşı çıkamaz bana, oğlum olsa dahi.

Şimdi hatırlıyorum da  yüzyıllar önce, benden daha kudretli olacaklarını düşünen aciz ruhlar unutmuştu gücümü, öfkemi ama sonra maviliğimin derinliklerinde kendileri unutuldu. Sanki benden daha yüce olabileceklermiş gibi güçlerini göstermeleri o kadar küçük düşürücüydü ki gerçek güçlerinin ne olduğunu hatırlatmak benim için büyük bir zevk oldu. Zavallı Atlantis… Oğlum Atlas ile birlikte dayanamadı dalgalarımın dokunuşuna. Dalgalarım içimdeki fırtınayı gösterdi şehre. O çok övülen yüksek kuleler bile titredi korkuyla.  Gazabıma karşı koymaya çalışan her varlık gibi Atlantis de aç olan okyanusumun ziyafeti oldu. 

Ben koskoca okyanusların tanrısı Poseidon’um. O günden sonra kimse maviliğime karşı çıkamadı bir daha, kalplerini korku sardı. Çünkü herkes biliyordu ki öfkelendiğimde, kükreyen dalgalarımla, mavilerin derinlerinde gizlediğim yaratıklarımla paramparça ederim yaşayanları. Sakin suları öfkemle dalgalandırıp mavi cehennem olurum. Denizlerin sonsuz karanlığında kaybolan Atlantis gibi yeryüzünü depremlerimle gömerim öfkemin dibine.