Doğadan kopan şehirler kendi sanal ve kaotik dünyalarında kayboluyor. Kırsalın insan ihtiyaçlarına cevap verememesi de bizi şehirlere itiyor. Acaba bir uzlaşı yolu var mı?

Mutlu olabilmek için mutsuz olmamaya mı çalışacağım yoksa mutsuz olabilmeyi göze alarak mutluluğu mu yaşayacağım?

Bu deneme; gereksinimlerimizi anlamak, gerekliyse yeniden yazmak… aslen arınmak adına bir davettir.

Yokluğunda çevremde o kadar insan varken kocaman bir yalnızlığın içindeydim. Sen gittiğinde herkes gitmişti benim için. Sen, benim için herkesdin!

Felsefe öğrencisi olarak bazen okuduğum ayrı dönemlere ait filozofları bir arada düşünüp acaba aralarında sohbetler edebilselerdi nelerden bahsederlerdi gibi kafamı kurcalayan ve düşünmeme sebebiyet veren senaryolar kurmayı seviyorum. Bu yaptığım olayın çok faydalı bir zihin egzersizi olduğunu düşün...

Cennette yılan denen biri acaba gerçekten suçlu mudur?

Peki şimdi nerelerdesiniz efendim, diye sordu uşak; efendisinin yine kendini hayal dünyasına kaptırıp bir çocuk gibi oradan oraya koşturduğunu bilir gibi. Bilebilir miydi insan; görebilir miydi insanın içini, hayallerini, dahası hislerini, içinden geçen anlamsız insanın kendisine bile itiraf etmekte...

İnsan zaten kendisinin olmayan bu dünyada kaybetmeye de mahkumdur, elbet bir gün kaybedeceğiz değil mi? En azından şimdi değil.

 Oysaki aşk yıkılacağını bile bile şehirler yapıp,Bir yabancıyla balkonlarda deprem beklemek  Bir tek onun eline sığıp Avucunda, krokiler çizmek yarına, Aşk, ölümünün mimarı yapar insanı yabancım Ölümü gözden çıkarıp da…

Kaybolduğunda bulduğun yerler de sınırlarına dahil miydi?

Kahramanın yolculuğu olarak da bilinen monomit kavramı, Amerikalı mitoloji uzmanı Joseph Campbell'in Kahramanın Sonsuz Yolculuğu (The Hero with a Thousand Faces/Bin Yüze Sahip Kahraman) adlı kitabıyla birlikte popüler hale geldi. Monomit, Campbell'in tarih boyunca çeşitli kültürlere ait pek çok mit,...