Pax Silentii
Parasıyla değil mi?
Eğer öyleyse,
Canavarlar rüyalarında
İnsanları görmeli mi?
Gözlerinde Zifir
Direniyorum Yin’ime ama karanlık daha hızlı yayılıyor ışıktan, çok zaman yok.
Sadece tutuşmuş bir çınar gibi kül olana kadar aydınlatabileceğim bir zaman var.
Aydınlattım.
Sonra kapattım gözlerimi içime döndüm.
Kokusu yayıldı dumanımın boşluğumda.
Tutuştum, haykırdım, sustum, kor oldum, söndüm, sis oldum.
Biraz aydınlığa küs oldum.
Uyanış
Baktı penceresinden kendi dünyasına
Her şeyin birer dekor olduğunu fark etti
İçi lavanta dolu yapay bir fanusun içinde
Camdan dokunmuş sancıyan dokularına tezat
Bıraktı kendini boşluğun pürüzsüz ormanına
Uyanmak için aslanın sahici rüyasından
Son
Oysaki şimdi martı sesleri yükseliyor
Sahillerinden köylerin,
Sırtımda kendime yer ayırmaya çalıştığım
Sonsuz oyunda
Perdelere sarınmış
Kızıl bir uykudan uyanıyorum
Dönüş’üm
Dinle ruhum, bu bir aradasıkışmışlıköyküsü
İyinin ve kötünün ötesinde
Bir kimlik değiş-tokuşu
Nerede köklenip büyüdüğünü seçemediğim
araftayım
Münhal Bir Vedanın Harabesi
Şimdi,
Geç kalan bir itirafın enkazında
Yalnızım.
İlk kez
Sesinin içinde bir mezar buldum kendime.
Hiç olmamışım gibi,
Hiç sevilmemişim gibi,
Kendi şehrimizin ortasında
Sürgün edildim.
Dem Kadehi
Bakire ruhumun arşesi kopmadan,
Dionysos’un ikramlarından söktüm şövalyemi!
Şimdi ham zihnim çiğ duygularla
Tamirini bekler, bekler.
Uçurumlar
Her şeyin birbirine bu kadar
Aşkın ve içkin olmasından
Kıvrıl kıvrıl kıvrıldım kendi içime
Deştim karnımı sararmış keskiyle
Doğurdum en nadide parçayı
Çıplak çığlıklar atarak
Uyan
İğdeler
Onca şiire rağmen
Halen okunaksız ömrüm
Oysaki benim de bir “Ad”ım,
Bu ömrü tekeline alan bir adım var
Sızı yaraya ne kadar aitse
Öyle bir ad var gözlerimde
Sözlerimin adı ne kadar sesim ise
“Ad”ım bana seslenilen
Lakin ne kutludur ki
Gördüklerimi gözlerimden
Ve sesimi sözlerimden
Ayıran infazın bir adı
-Yok-
Keskin Her Şey Sıyrılır Temas Ettiği Benliklerden
ayrımsız bir pimle ölmek ya da
can çekişmek kaldırımda.
kum sıyrılıyor topraktan
seni bu ölümün yasağı ilan ediyorum.