Karanlığa bakmak ile ilgili bir deyim vardır.
Karanlığa bir müddet bakar isen karanlık da sana bakmaya başlar.
Karanlıkla göz göze geldik.
Benden bir beklentisi var gibi, öyle hissettim.
Bu beklenti kafamı karıştırdı, gözlerinde kayboldum.
Yine de baktım ve zifire daldım.
Anlamadığım şey şu ki ben neden karanlığa baktım.
Adımı söylediği için mi ?
Yoksa çoktan beklediği için mi beni ?

Sudaki aksimiz gibi, ben kafamı ona çevirdiğimde o çoktan bakıyordu bana.
Gözlerimizle tanıştık.
Lakin zoraki bir tanışma gibi benimkisi
O ise sanki çoktan biliyor gibi, bekliyor sanki asırlardır, sabırlı ve biraz küstah.
Derine iniyor kökleri.

Kalbimdeki ve zihnimdeki bazı şeyler ona ait belli ki ve buluşmak istiyor, birleşmek istiyor, bir yanım ise acı çekiyor.
Ona ait olmayan bir yanım, ona karışmak istemiyor.
Yin ve yang felsefesi gibi lakin artık ivmem kaydı, geri dönüşüm yok.

Direniyorum Yin’ime ama karanlık daha hızlı yayılıyor ışıktan, çok zaman yok.
Sadece tutuşmuş bir çınar gibi kül olana kadar aydınlatabileceğim bir zaman var.
Aydınlattım.
Sonra kapattım gözlerimi içime döndüm.
Kokusu yayıldı dumanımın boşluğumda.
Tutuştum, haykırdım, sustum, kor oldum, söndüm, sis oldum.
Biraz aydınlığa küs oldum.